راه من صبر من

من ماندم و صبوری راهی دگر ندارم

در بحر عشق غرقم هر لحظه بی قرارم

گفتند با می ناب از سر رود حبیبت

با باده می ، خورم من مستی اثر ندارد

بی کفش در بیابان دنبال یار گشتم

یارم سواره باشد از من خبر ندارد

آواره گشته ام در تاب جعد مویت

من مویه ها نمودم مویت خبر ندارد

حالی بیا و یادی از یار غرقه ات کن

در خاطر و خیالت یادم اثر ندارد

استاد بی شاگرد، رونق ندارد این درس

بی یار و دلبریش این مرغ پر ندارد

آخرین سروده خودم در حالی خوب تقدیم به عشق